بر اساس باورهای کنونی، بقایای والنتاین قدیس که در قرن ۱۹ میلادی در قبرستانی باستانی در ایتالیا کشف شد هم‌اکنون در سه شهر رم، دوبلین و گلاسگو نگهداری می‌شود. بخشی از این بقایا پس از انتقال به یک تابوت طلایی توسط پاپ گرِگوری شانزدهم به کلیسای کاتولیک وایت فرایر در دوبلین پایتخت جمهوری ایرلند اهدا شد. بخش دیگری از این بقایا که گفته می‌شود شامل استخوانهای والنتاین قدیس هم هست توسط یک خانواده متمول فرانسوی در قرن ۱۹ به کلیسای فرانسیس مقدس در شهر گلاسگو در اسکاتلند منتقل شد ^[۱]. خارج از حلقه‌های مذهبی از مردم عادی کمتر کسی از وجوداین بقایا در شهر اطلاع داشت تا اینکه در سال ۱۹۹۹ تصمیم به انتقال این بقایا به کلیسای دیگری به نام The Blessed John Duns Scotus گرفته شد. این اقدام توجه گسترده‌ی رسانه‌ها و به طبع آن عموم مردم را به دنبال داشت به‌طوری که شهر گلاسگو به خاطر میزبانی والنتاین قدیس شهر عشاق لقب گرفت و از سال ۲۰۰۲ این شهر در روز والنتاین میزبان فستیوالی به نام فستیوال عشق می‌باشد

.

در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، بلکه از چند هزاره پیش از میلاد، جشن هایی برای ابراز مهر و وفاداری و عشق بوده‌است. این جشن ها که خوشبختانه هنوز زنده هستند و بین ایرانیان شناخته شده اند سیزده بدر، مهرگان و اسفندگان یا سپندارمذگان هستند. در گاهشماری ایرانی تاریخ این جشن ها بدین ترتیب است : سیزده بدر = تیر روز از فروردین ماه (13 فروردین) مهرگان = مهر روز از مهر ماه (16 مهر) اسفندگان = سپندارمذ روز از اسفندماه (5 اسفند) در واقع سه جشن هزاره ای به جای یک جشن چند سده ای با پیدایش نا مشخص و افسانه ای. که اسفندگان یا سپندارمذگان دقیقا چند روز پس از روز والنتاین رومی است. سپندارمذگان جشن گرامیداشت زمین و زن و روز مهرورزی به مظاهر مهر و فروتنی است. در این روز مردان به زنانان خود، با محبت هدیه می‌دادند و زنان و دختران را از کارهای روزمره معاف کرده بر تخت شاهی می نشاندند و از آنها اطاعت می‌کردند.

در گاهشماری های مختلف ایرانی، علاوه بر این که ماه‌ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. به‌عنوان مثال روز اول هر ماه «روز اورمزد»، روز دوم هر ماه، روز بهمن (سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم هر ماه، اردیبهشت یعنی «بهترین راستی و پاکی» که باز از صفات خداوند است، روز چهارم هر ماه، شهریور یعنی «شاهی و فرمانروایی آرمانی» که خاص خداوند است و روز پنجم هر ماه، «سپندارمذ» بوده‌است. سپندار مذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می‌ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می‌نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می‌دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به‌عنوان نماد عشق می‌پنداشتند.

در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می‌شده‌است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می‌شد، جشنی ترتیب می‌دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلاً شانزدهمین روز هر ماه، «مهر» نام داشت و که در ماه مهر، «مهرگان» لقب می‌گرفت و می‌بینیم که چگونه هر جشنی با معنی و مفهوم عمیق خود برای مردم شادی می‌آفرید.

روز آبان در ماه آبان جشن «آبانگان» است یعنی جشن ستایش آب و روز آذر در ماه آذر جشن «آذرگان» است یعنی جشن ستایش آتش و همین طور روز پنجم ماه دوازدهم (اسفند)، «سپندارمذ» یا «اسفندار مذ» نام داشت که جشنی با همین عنوان می‌گرفتند. «سپندارمذگان» جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می‌کردند. روز «سپندارمزد» جشن زمین و گرامیداشت مقام زن است.

روز پنجم اسفند در همه گاهشماری های ایرانی به عنوان روز جشن اسپندار مذگان شناخته می‌شود.

جشن اسپندگان یا اسفندگان یا سپندارمذگان یکی از جشن‌های ایرانی است که در پنجم بهمن ماه برگزار می شود. ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده است که ایرانیان باستان این روز را روز بزرگداشت زمین و بانوان می‌دانستند.

سر چشمه: ویکی پدیا

در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، که از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق بوده است. در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با ۲۹ بهمن، تنها چند روز پس از روز ولنتاین. این روز «سپندارمذگان» یا «اسفندارمذگان» نام داشته است.ا
در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می‌‌کردند و علاوه بر اینکه ماه ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. به‌عنوان مثال روز اول، روز اهورامزدا، روز دوم، روز بهمن ،سلامت و اندیشه، که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی بهترین راستی و پاکی، که باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی شاهی و فرمانروایی آرمانی، که خاص خداوند است و روز پنجم سپندارمذ بوده است. سپندار مذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می‌‌ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می‌‌نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می‌‌دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به‌عنوان نماد عشق می‌‌پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می‌‌شده است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می‌‌شد، جشنی ترتیب می‌‌دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلاً شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت ،که در ماه مهر، مهرگان لقب می‌‌گرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندارمذ یا اسفندارمذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندارمذ نام داشت، جشنی با همین عنوان می‌‌گرفتند.

اینکه سپندارمذگان، در تقویم های امروزی مصادف با پنجم اسفند ماه نیست به این دلیل است که در گذشته ایرانیان ١٢ ماه ٣٠ روزه داشتند و ٥ روز را نیز افزودن بر آن ١٢ ماه در سالشمار خود داشته اند. بنابراین روز پنجم اسفند ( سپندار مذگان ) ، با روز ٣٣٥ از سال یا ٢٩ بهمن در سالشمار کنونی ایرانیان برابر است .

پس زنده باد سپندارمذگان ، در باره ی فرهنگ سایر ملل آگاهی کسب میکنیم اما هویت ایرانی و نجیب واصیل خود را فراموش نمی کنیم . منتظر سپندارمذگان می مانم تا به عاشقان تبریک گویم .

کشف آتــش براستـی بزرگـترین عامـل تحـول زنـدگـی آدمی است و پیشرفت جوامع انسانی محصول پیدایش آتش می باشد.ازاین روآتــش نزد همه اقوام ومـلـل ازدوران هـای دورتـاریخـی تا به حال که سالیـان دراز از پیـدایش آن می گذرد مقدس بوده ومورداحترام می باشد بویــژه نزد اقوام هند واروپایی که در مناطق سرد سیــر با زمستانهای سخت زنـدگی میکرده اند.آتش باعث ارتباط قوی ونزدیک مردم این نواحی میشودوهم اکنون پس از گــذرسالیان درازهم اکنون زبانـه های آتـش انسانها را با نیرویی شـگـرف ورویـایی بـه سمت خودمی کشد درمـلـل مخـتـلف پیـدایش آتـش بااسطوره های گوناگونی همراه است بعضی اقــوام آنرا به شکل آذرخـش درآسـمـان دیده اند وآتـــش راهـدیه خداونـد دانستـه اند یا به شکل توده ای سوزان که از آسمان افتـاده وجنگـل را به آتش کشیده دیده انددربعضی نواحی آتـشـفشانی وسرزمینهای نفت خیـزآن رابصورت آتـشی که اززمین می جوشد دیده اند. درواقع طبیعت هرمنطقه نقشی اساسی دربرخورد بااین پدیده ایفا می کنداما دربین ایرانیان این واقعه جنبه ای اســطــوره ای تر دارد و واقعـــه پیدایش آتش رابطه ای نزدیک بین خیــر و شــردارد . خوبـی برابر بــدی فلسفـه ای بزرگ ورازی شگفت آورکه به خـوبـی درتمام لحظـات این حیـات قـابـل درک می باشـد در ادبیـات فـلسـفه دین عرفـــان درجای جای زندگی بااین جنگ و نبرد دائمی روبه رو هستیم .دین مزدیسنا به پدیده پیدایش آتش نگاهی ژرف داشته واز آن به عنوان نمادی ازنورالهی یاد شده وپیروان این کیش آنرا بسیارگرامی می دارند و درنیایش های خودهمیشه ازآتش به عنوان قبله استفاده میکنند ودرنیایشگاه ومراسم آیینی آتـش به پامی دارند. فلسفه دین مزدیسنا ونگاه خردمندانه زرتشت پیامبرایـــران باستـــان بعدها درادبیــــات ایـــران نمودی بس ژرف پیدامی کند که ازاین نمونه می توان به داستـــان پیدایش آتــــــش درشاهنامه حکیم تـــــوس اشاره کرد که روزی هوشنــگ شــاه پیشــــدادی درهنگام شکارمـارسیاهی براوپدیدارمی شود واو برای مقـابله بامـارسنگی پرتاب می کند که ازبه هم خوردن سنگ ها به هم آتش بوجود می آید.

یکی روز شــــاه جهــان سوی کوه   گـــــذر کرد با چـند کس هم گــــروه

پـــــدیــــد آمـــد از دور چیـــزی دراز   سیــــــه رنـگ و تیـره تن وتیــــزتاز

دو چشم ازبرسر چو دو چشمه خون   ز دود دهــــانش جهــــــان تیره گـون

نگه کرد هوشنگ با هــوش و سنگ   گرفتش یکی سنگ و شد تـیــز چنگ

به زور کیـــــــانی رهــانیـــــــد دست   جهانسوز مـار از جهانــــجوی جست

بر آمد بر سنگ گران سنگ خــــــرد   همان و همین سنـگ بشکست گــــرد

فـــروغــــی پدید آمد از هردو سنگ   دل سنگ گشت از فـــــروغ آذرنـــگ

نـشـد مــارکـشـتـه و لیـکـــــن ز راز  ازین طبع سنگ آتــــــش آمـــد فـــراز

جهـــانــــدار پیش جهـــان آفـــریــن   نیــــایـــش همی کرد و خواند آفـــرین

که اورا فـــروغـــی چنـین هـدیه داد   همیــن آتـــــش آن گـاه قبــــــله نهــاد

بگفتا فــروغــــی اسـت این ایـــزدی   پرستـیـــــد بایــــــد اگــــر بخــــردی

شب آمد برافروخت آتش چــو کـــوه     همان شــــاه در گــرد اوبا گـــــــروه

یکی جشن کرد آن شب و باده خورد   ســـــده نام آن جشـــــن فرخنده کرد

ز هوشنگ ماند این ســــده یادگــــار  بسی بــاد چون او دگــــرشهــریـــار

کز آبـــاد کردن جهـــان شــــــاد کرد  جهــــــانی به نیکـی ازو یــــــاد کرد

درجای دیگرمبارزه خیروشردرشاهنامه آتش به شکل وسیله ای برای تمیز نیکی از بدی است که درگذرسیاوش نیک سرشت  ازآتـــش بروز می کند که با نیرنگ سودابه

کی کاووس فرمان به روشــن کردن آتشی بزرگ می دهد تا کسی که به او خیانت کرده با عبور از آتش مشخص شود وکوهی ازهیزم آماده می شود و

سیاوش سیـه را به تندی بتاخت نشد تنگ دل جنگ آتش را بساخت

ز هرســو زبــانــه همی برکشیـد کسی خود و اسب سیـــــاوش نـدیـد

چــو او را بدیدند برخــاست غــو   که آمد زآتـــــش برون شـــاه نــــو

اگر آب بودی مگـــر تـــرشـــدی   زتــری همــه جــامه بی بر شـــدی

چو بخشایش پاک یـــزدان بــود   دم آتــــش و آب یــــکســـان بـــود

چو ازکوه آتش به هامون گذشت خروشیدن آمــد زشهــرو ز دشـــت

یکی شادمانی بود انـــدر جهــان میـــان کــهــــان و میـــان مــهـــان

هـمـی داد مــــژده یکی را دگــــر که بخشــود بر بـی گــنــه دادگـــــر

درادبیات بارزترین نمونه دراشعـــارعـرفــانی مولانـــا می باشـد که آتش را به باده ای سحـــر آمیــز و وسیله ای برای خـلــوص می داند

آتــــش نــــو را ببین زود درآ چـــون خـلـیــــــل

گرچه به شکل آتش است باده ی صافی ست آن

ودرجـایـی دیگـرآتــش را وسـیـلـه رهــایـی و رسیـدن به مبـــــــدا کائـنـات می دانـد

حیلت رهـــا کن عـاشقــا دیوانه شو دیوانه شو

وانـــدر دل آتـش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن

وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

وسکوتی که به فرزانگی می انجامد این آتش شعله هایش به تنهایی مارا به عالم بالا متصل می سازد ودیگرسکوت است که فضا راازسخن تهی می کند چرا که آتــــش کافی است بر ناگفتنی های عالـــــم معنــــا

چو همه خانه ی دل را بگرفت آتـش بالا

بود اظهار زبــــانه بــه ازاظهارزبـــانی

جشن سده وحضورآتش درمیان اقوام دیگر

جشن آتش افروزی ازجشنهای مخصوص اقوام آريايی بوده كه ايرانيان آن راجشن سده وارمنيان درندزمي نامند.درارمنستان باستان برای آتش صفات زنانه و براي آب صفات مردانه قائل بودنددر افسانه های بسيار كهن ارمنی چنين آمده است كه خدايان آرامازد و آستـقــيك بر قـلـه كــوه پاقــــات مسكن داشتند و كمی پايين تر از قله كوه، خانه آتشی جاويدان وهميشگی ودر پای كوه منزل چشمه اي عظيم بوده است. پس آتش و آب خواهر و برادر بودند. بنابراين نه تنها آب و آتش بلكه خاكستر نيز مقدس شمرده می شد به علت

علاقه بسيارمردم ارمني به عيددرندز، پس ازپذيرش مسيحيت در ارمنستان اين جشن رنگ و بوي مذهبي به خود گرفت. جشــــن درندزهرساله در 13 فوريه مصادف با 24 بهمن ماه برگزار می شودطبق روايات مذهبی ارامنه، وقتی حضرت عيسی مسيح چهل روزه شد حضرت مريـم برای شكر گزاری و به جای آوردن آيين و شعائر دين يهود به همراه طفلش به بيت المقـــدس رفت. حضرت مريم شب هنگام به بيت المقدس رسيد.در آنجا زاهدی پارسا و سالخورده به نام سيمون می زيست كه همواره دعا می كرد پيش از مرگ مسيح را ببيند. سيــمـون به محض اطلاع از آمـدن حضرت مريـم و حضرت مسيح همراه با ساير مردم شهر با چراغ و مشعل به استقبال ايشان رفتند و در سر راهشـــان آتش افروختند و به همين دليل است كه در اين جشن آتش افروخته می شود

ابراهیم برای شناخت خدا به بتکده می رود وتا آن کسی را که  شایسته پرستش است بیابد اما چون درمی یابد این خدایان دروغین هستند مولانا چنین می گوید

که خلیل حق که دستش همه ساله بت شکستی

به خیال خانه ی تو شب وروز بتگر آمد

حضرت ابراهیم زمانی که به حقیقت و نورالهـی متصل می شود بت ها را می شکند وبدستورنمرود به آتـــش افگنــده می شود

درعین دود وآتش باشد خلیل را خوش

آن را خـدای دانـد هرکس امیــن نباشد

و درجایی دیگر مولانا چنین می گوید

چوخلیل رو درآتش که تو خالصی و دلخوش

چوخضـــرخورآب حیـوان که توجوهربتایی

چه خوش است زرخالص چوبه آتش اندر آید

چـو کـنـد درون آتــش هــنــر و گـهـرنمـایـی

مـگـریـز ای بــرادر تــو زشــعــلــه های آذر

زبرای امتحان را چه شـــود اگــــر درآیـــی

به خدا ترا نسـوزد رخ تو چـــو زر فـــروزد

که خلــــیــــل زاده ای تـو زقـدیـم آشـنـایــی

اما آتـش به گلستــانی رویــایی تبدیـل میشودوآن حضرت ازآتش به سلامت می گذرد و مولانا می فرماید

هرکه درآبی گریزد زامراو آتش شود

هرکه درآتش رود زامراو ریحان کند

وآتـش این بارنیز به عنـوان وسیله ای برای شناخت خوب وبد خیر وشر همانند حماسه سیاووش آشکارمیشود ونمرود دراین آزمایش درمی ماندکه چگونه این آتش گلستان شد حضرت موسی نیز نورالهی را درآتـــش می بیند که درکوه طور براوآشکار می گردد وبه رسالت و پیامبری برگزیده می شود وهدایت قوم بنی اسرائیل ازجانب خداوند جان و خرد برعهده اوواگذار می گردد و قوم خود را از شرو ظلم فرعون نجات می بخشد

بـــنـگــرآفـتــاب را تا به گـلــو درآتــشـی

تا که زروی او شود روی زمین پرازضیا

چون که کلیم حق بشد سوی درخت آتشین

گفت من آب کوثـــرم کفش برون کن وبیا

هیچ مترس ز آتشم زآنک من آبم و خوشم

جانب دولت آمــدی صــدرتراست مرحــبــا

البته درگوشه وکنارادبیات فارســــی ازآتـــش نام برده می شود که به خاطر دورنشدن از موضوع به مبحث جشن سده برمیگردیم

درنوشته های نویسندگان کهــن برمیخوریم که این جشن راگاه به کیومرث و زاده شدن صدمین فرزند او می پیوندند و گاه آنرا به آدم منسوب می کنند و جـــشن صدمین فرزند او می پندارند.

تاریخ این جشن درروز دهم بهمن ماه می باشد . که به عبارتی چون ســـــد روزاز زمستان بزرگ می گذرد به این دلیل آن را سده می گویند . به عقیده ایرانیان قدیم دراین روز اهریمن بد کنش سرما را به شدت خود می رساندتا به دامان و آفریدگان اورمزد گزند رساند و آن ها را بمیراند ( مظهــر ماردر اسطوره هوشنگ ) و نیروی اورمزدی دربرابر این گزند آتش را می آفریند تا نیروی اهریمن را شکست دهد و دامان آفریدگان را بپاید و این جشـــــن آتش افروزی با مراســمی با شکوه و همگانی انجــام می پذیرد تا نیـــروی اهریمنی کاهش یابد و اندک اندک سرما بکاهد .

این جشن در واقع نوعی مراسم مذهـبی است برای راندن  ســـــرمـا و چون می بایستی قدرت بیشتری داشته باشد بایستی گروهـی ویـاری و همـــکاری همه مردمان انجام پذیرد زیــــــرا درکارهای بزرگ برای ازمیان بردن حمله اهـــریــمــن همیاری همه مردمان لازم است تا نیروی متحدی دربرابر حمله اهریمن و شکستن او پدید آید و ازاین روست که این آتش فقط درخاندان ها افروخته نمی شد بلکه متعلق به گروه مردم بود و در هر شهـر و دیار جای معینی داشت که آن را کاخ سده می نامیدند ودرروزگارساسانیان همه دراین کاخ سده گرد می آمدند و آتش نیایش می خواندند ودرگرد آتش به شـــــادی می پرداختند تا بر اثر گرمای بزرگی که از کوهه های آتـش فراهم آمده بود سرما سپری گردد.

اما درجایی دیگر گفته می شود چون از دهم بهمن ماه تا جشن نوروز پنجاه روز و پنجاه شب باقی مانده است از این رو به آن سده می گویند .

درایران باستان این جشن بزرگ ملی درروزدهم بهـمن ماه نزدیک غـروب آفتــاب با آتـش افـروزی وسـرود خوانی و دست افشـانی وپایکوبی برگـزار می شده است وشاهنشاهان ایران این جشـن را بس گـرامی می داشته اند و همه مردم دراین جشن شرکت می جسته اند وپس از حملـه اعـراب همچنان برگزارمیگردیده است که مهترین و بزرگترین جشنی که بعد ازحمله اعراب به ایران با شکوه بسیاربه پا شد درزمان مـرداویـج زیـاری بوده که در قرن چهارم هجری دراصفهان برگزارگردید دراواخرقرن چهــارم هجری درزمان

سلطان محموداین جشن دوباره رونق گرفت وعنصری دریکی ازاین جشنهاقصیده ای درباره این جشن می سراید

سده جشن ملوک نامداراست زافریدون و جم یادگاراست

سلطان مسعود نیز جشن سده را گرامی داشته چنانکه فرخی درمدح وی گوید

جشن سده و سال نو وماه محرم فرخنده کناد ایزد برخسرو عالم

وهمچنین منوچهری که در دربارسلطان مسعود در زمان این جشن حضــور داشته قصیده ای راجع به این جشن سروده است

آمد ای سیداحرارشب جشن سده شب جشن سده را حرمت بسیاربود

ملک شاه سلجوقی درقرن پنجم جشن ســـده را دربغـداد برگزارکرده وخیــام نیشابوری درکتاب نوروزنامه آورده است

هرسال تا به امروزجشن سده راپادشاهان نیک عهد درایران و توران به جای می آوردند بعد ازآن تا به امروز زمــان این جشـــن به دست فراموشی سپرده شده و فقط زرتشتـیـان که نگهبــان سنن باستــانی بوده و هستند این جشن را برپا می داشتند

جشن سده درامروز

به هر حال جشن سده روح ملی گرایی و هم کاری و همیاری مردم و کمک رسانیدن به هم را دوچندان می کند و شادی و شعفی بزرگ در دل مردم به جا می گذارد و باعث نزدیک شدن مردم به هم می شود و این آیین کـهــــن می تواند نقش بسزایی درباروری فرهنگ ایران و ایرانیان داشته باشد ودر گذرزمان به حفظ ریشه های ملی کمک بسزایی داشته باشد این جشــــن هم اکنون درشهرها و روستاهای زرتشتی نشین به طرز با شکوهی برگـزار می گردد و مردم در دل شب تاریک سرد زمستان گــــرد کوهی از آتـــش به شکرگزاری ازخداوند جان و خرد می پردازند واین آیین را گرامی می دارند و به فرزنــدان خود هــدیــه می سازند تا این جـشـن هـــزاران ساله را دربه دورانهای بعد برساندند و فرهنــــگ باستــــانی ایران همچنان به حیات خود ادامه دهد .

برگرفته از تارنمای :

http://www.baghabadi.blogfa.com/

مچاله می شوم از حسرتی که غم زده است
چقدر حال مرا زندگی به هم زده است
بهانه گیری کابوس هر شبم یعنی
کسی به خلوت دنیای من قدم زده است
و درک کردم از احساس کوچه سر شارم
شبی که حادثه ی قصه از تو دم زده است
کسی مقصر این التهاب زیبا نیست
فضای ذهن من از خلسه های سم زده است
نشسته ام و فقط فکر می کنم که چرا ؟
خدا به صفحه ی تقدیر من قلم زده است
کسی که فال مرا با دروغ معنا کرد
عبور ثانیه ها را چقدر کم زده است
برای اخر یک اتفاق تکراری
مسیح پای صلیب دلم حرم زده است
بزن خلاص کن این اخرین روانی را
دوباره مثل همیشه به سرم زده است

شعر از کیه؟ نمی دونم!