طعم گس چهارشنبه
بوی تمشک و خاکستر
 عطر تنبور و فلوت
دیروز کبوتری از من سراغ تو را می گرفت
 گفتم ، به سمت واژه های ترد
 یادم افتاد از هفتم آسمان ندیدمت
 و چه قدر دلم برایت تنگ شده
 من اگر نخواهم با روزهای خدا صبوری کنم چه می شود ؟
نمی دانی چه قدر دلم گرفته
سه ساعت است عقربه ها اسیر یک اند
 حالا من با این همه مرده ی سیاه چه کنم ؟
 این جا همه چیز مرده
 صندلی ، میز، اینه ، ستاره ، پنجره ، دیوار
حتی درای درون قاب و ماهی های درون آب
 و من که از همه مرده ترم
 اگر باور نمی کنی پاورچین و ساده کنارم بیا
و ببین که بوی کافور می دهم
 آواز کلاغ سیاهی اتاق را بیش تر می کند
 سیاه پوشانی که جای خرما قار قار تعارف می کنند
بنشین کنار مرگ من
و مرا ببوس تا دوباره زاده شوم
 کسی برایم از شهریور کبوتری بال بسته آورده بود
بال هایش را که باز کردم
 تو زاده شدی
بوی تمشک و خکستر می اید
 عطر تنمبور و فلوت
 کاسه ی شب
 پر از سکه های ستاره شده
 ماه گدایی می کند
 ونوس نی لبک می زند
 نپتون فلوت می نوازد
 این شب عجب ارتفاعی دارد
بنشین و برای زمستان
 مثنوی بخوان
 نمی دانی چه قدر دوستت ارم
 مرگ هم به لکنت افتاده
 چشم هایم خکستری شد
 سیگارت را خاموش کن
 زمستان هم
 از دود خوشش نمی اید
 نگذار قهر کند
راستی امروز چندم پرنده است ؟
چرا خوابم نمی اید ؟
 کسی برایم مریم آورده ، کسی انار ، کسی ریواس
 ولی من به کسی فکر می کنم که هیچ وقت جز دست هایش
 چیزی برایم نمی آورد
 چرا می ترسی ؟
 آن یک نفر کسی جز تو نیست
 می خواهم نامت را در گوش ماه بگویم
نه حسود تر از آنم که تو رابا ماه قسمت کنم
 دوستت دارم
 حتی اگر تمام قطره های باران بازم بدارند
 حتی اگر صبح صد ساله بیدار شوی و دندان هایت مصنوعی باشد
 می دانی
 بعد از زمستان و قبل از بهار فصل دیگری هم هست
 قول بده برای هیچ پروانه ای نگویی
 فصلی که ایینه ها از کار می افتند
 و آدم ها رو به روی دیوار می ایستند
موهایشان را شانه می کنند و آواز می خوانند
 تو دست مرا می گیری
و در کوچه ها می دویم
دیگر هیچ کس نمی پرسد از ماضی آمده ایم یا مضارع
مرا که ببوسی کبوتری زاده می شود
با من که قهر کنی می میرد
 آه ، خدایا ، کلمه ها دست از سرم بر نمی دارند
خوابم نمی اید ، عقربه ها هم آزاد نمی شوند
داشتم می گفتم ... خواب دیده ام
 به تاریخ هشتم باران در فصل مستان
بانوی خانه ات می شوم
می بینی چه قدر عاشقم
 حالا هی رؤیاهایم را کفن کن
هی زخم به واژه های بکرم بزن
هی دروغ بگو
هی دیگران ناخوانا را چشم بدوز
خواناترین کاغذی که می توانی تا همیشه سیاهش کنی منم
سکوت ، سکوت ، کلمه ، پرواز ، بی قراری
باور کن در حوصله ی من و پنجره و ستاره نیست باز هم صبر کنیم
 دیگر نمی خواهم مرا ببوسی
 بگذار تا همیشه بوی کافور بدهم
خداحافظ
 یادت باشد
 صبح که بیدار شوم
حتی نامت را به خاطر نخواهم آورد
 تمام ستاره های سبز در خواب آشفته ی اینه غروب می کنند

شاعر: مریم اسدی

این ترانه بوی نان نمی دهد
بوی حرف دیگران نمی دهد
سفره ی دلم دباره باز شد
سفره ای که بوی نان نمی دهد
نامه ای که ساده وصمیمی است
بوی شعر و داستان نمی دهد :
... با سلام و آرزوی طول عمر
که زمانه این زمان نمی دهد
کاش این زمانه زیر و رو شود
روی خوش به ما نشان نمی دهد
یک وجب زمین برای باغچه
یک دریچه آسمان نمی دهد
وسعتی به قدر جای ما دو تن
گر زمین دهد ، زمان نمی دهد
فرصتی برای دوست داشتن
نوبتی به عاشقان نمی دهد
هیچ کس برایت از صمیم دل
دست دوستی تکان نمی دهد
هیچ کس به غیر ناسزا تو را
هدیه ای به رایگان نمی دهد
کس ز فرط های و هوی گرگ و میش
دل به هی هی شبان نمی دهد
جز دلت که قطره ای است بی کران
کس نشان ز بیکران نمی دهد
عشق نام بی نشانه است و کس
نام دیگر بدان نمی دهد
جز تو هیچ میزبان مهربان
نان و گل به میهمان نمی دهد
نا امیدم از زمین و از زمان
پاسخم نه این ، نه آن ... نمی دهد
پاره های این دل شکسته را
گریه هم دوباره جان نمی دهد
خواستم که با تو درد دل کنم
گریه ام ولی امان نمی دهد ...

شاعر : ؟